واژه را براى محلى كه مردگان را در آن‌جا بر فراز بلندترين نقاط كوهستان قرار ميدادند به كار بردند . فقرات متعددى در ونديداد موجود است كه نشان ميدهد كه دخمه‌ها نبايستى محصور باشد ، بلكه فضائى كاملا باز و بدون ديوار و حصار بايد باشد . « اى مقدس دادار گيتى جسمانى آيا سوم بدترين جاى زمين كجاست ؟ پس اهورامزدا گفت اى سپيتمان زرتشت هر آينه جائى كه بيشترين دخمه ساخته شده ، در آنها مرده گذاشته شده باشد « 212 » ( از اين فقره مفهوم مىشود كه دخمه ساختن زرتشتيها و گذاشتن مرده در آن گناه است و بايد مرده را روى كوه يا بيابان بدون در و ديوار و عمارت گذاشت . ) علماى زرتشتى معنى اين فقره را قبرستان ميكنند و لفظ دخمه را بمعنى قبر ميگيرند « 213 » براى ويران ساختن دخمه‌ها و قبور در ونديداد ثواب و پاداش معنوى بسيار ياد شده . « اى مقدس دادار گيتى جسمانى آيا چه كسى دوم اين زمين را بيش از همه با خوشحالى خوشحال سازد ؟ پس اهورامزدا گفت هر آينه كسى كه بيشتر از همه دخمه‌هاى ساخته‌اى را كه در آن مرده گذارند خراب كند « 214 » . » در باب هفتم فقرات 50 تا 54 به خراب‌كنندگان دخمه‌هاى ساخته شده مژده بخشايش گناه‌ها ، رفتن به بهشت و جز آن داده شده است . و در برابر براى كسانى كه خاك و آب را با اجساد مردگان انسان و سگ آلوده سازند ، مجازات‌هاى شديد در نظر گرفته شده است . « اى دادار اگر مزداپرستان مرده را نبندند و سگان مردارخوار و مرغان مردارخوار استخوانى از آن را به آب يا درخت ببرند سزاى آن چيست ؟

--> ( 212 ) - ونديداد باب سوم فقره نهم . ( 213 ) - ونديداد ص 24 . ( 214 ) - ونديداد باب سوم فقره 13 .